Στο ραδιόφωνο τα παράσιτα τα ακούς, στην τηλεόραση όμως τα βλέπεις κιόλας

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΖΙΚΑΣ

Ακούγοντας στο ραδιόφωνο την ανταπόκριση από την Αθήνα του παλαίμαχου δημοσιογράφου συντονιστή του Ομογενειακού πρακτορείου ειδήσεων κ. Ηλιόπουλου για την πολιτική ζωή του τόπου με αφορμή την ψήφο εμπιστοσύνης, το Μακεδονικό και την συμφωνία των Πρεσπών χωρίς λαική νομιμοποίηση, μου ήρθε στο νου η φράση παλαίμαχου πολιτικού.

Απροκάλυπτα πλέον έχουμε μεταβεί σε ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής αξίας με τις μεταγραφές, μετακινήσεις, συμπράξεις πολιτικών προσώπων λες και βιώνουμε το μεταγραφικό παζάρι αθλητικών ομάδων στη Μεσσηνία, που εκεί τουλάχιστον υπάρχουν κάποιοι κανόνες. Στην πολιτική όμως οι κανόνες αυτοκαταργούνται.

Μήπως όμως αυτοκαταργούνται και οι συνειδήσεις, με ρωτούσε ένας ενεργός πολίτης της Καλαμάτας πίνοντας καφέ στην κεντρική πλατεία.

Το θεμελιώδες ερώτημα στη τέχνη της πολιτικής δεν είναι επομένως αν το βαρέλι είναι χωρίς πάτο, αλλά σε ποια Ελλάδα θα οδηγήσουν τις επόμενες γενιές. Όταν αποτυπώνονται στο κείμενο αυτές οι σκέψεις, ακόμα δεν γνωρίζαμε τι θα συμβεί με την ψήφο εμπιστοσύνης τα μεσάνυχτα στη Βουλή.

Όμως ο παλαίμαχος συνάδελφος πρόβλεψε ότι θα λάβει τους 151 αλλά με παρασκήνιο ως την τελευταία στιγμή. Μετά έρχονται τα δύσκολα όμως για το Μακεδονικό που αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής ιστορίας.

Η ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΑΠΟ-ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Για αυτό μας ήρθαν στη σκέψη μας η φράση παλαίμαχου επικοινωνιολόγου από την δεκαετία του 80 που μας έλεγε στην σχολή Δημοσιογραφίας σε μια διάλεξη προβλέποντας ότι θα φτάσουμε στο..πάτο.

Χωρίς δισταγμό μας έλεγε ότι «στο ραδιόφωνο τα παράσιτα τα ακούς, στην τηλεόραση όμως τα βλέπεις κιόλας».

Αν είχε δίκιο ή όχι εσείς θα αποφασίσετε. Στο χέρι όλων είναι το μέλλον, όχι στα χέρια των κομμάτων, αποκομμάτων που πλέον αλλάζουν βουλευτές με στρατόπεδα σαν τα πουκάμισα. ΚΙ αν αυτό το βαφτίζουν Δημοκρατία, δεν ξέρω αν πρέπει να σκεφτούμε και τους στίχους του Γ. Σουρρή με το ‘Δυστυχία μου Ελλάς’…

Καλημέρα…